Ken je het gevoel wanneer je je schouders onder iets zet en je omgeving
slaat je benen onder je uit? Héél frustrerend is dat!
Vorige zomer had ik er voor gezorgd dat onze straat voor 2 weken
omgetoverd werd tot speelstraat. Dat was toen een enorm succes. Er waren
dagelijks minstens 10 kinderen buiten en de buurt leefde helemaal op, iedereen
kwam buiten, maakte een praatje, …. De ene deelde ijsjes uit, de andere
organiseerde een pannenkoekenbak, de tuinmeubels werden op straat gesleept, de
mannen haalden eer een bak koude pilsjes bij, kortom, ambiance op alle gebied.
Dit jaar pakte het even helemaal anders uit. Net zoals van het goede
weer was er van goede sfeer geen sprake. De mensen bleven binnen en waren boos.
Boos op het weer, boos op de kinderen die te veel lawaai maakten, boos op de
kinderen die er niet waren, boos op de krijttekeningen op het asfalt, boos op
de signalisatie, boos op de geparkeerde auto’s, boos op de afwezige auto’s,
boos op het aanwezige speelgoed, boos op het tijdstip van de speelstraat,….
En al die boze mensen kwamen hun frustraties in mijn gezicht gooien. Ik
was immers diegene die de speelstraat aanvroeg….
Volgend jaar bekijken ze het maar. Mijn kinderen hebben geen borden
nodig om op straat te spelen en zich te
vermaken!
september 2, 2008 at 10:05 am |
Komt me zo bekend voor!
Degene die zijn nek uitsteekt om iets op poten te zetten, is dan ook direct ‘de kop van jut’, als het niet lukt.
Maar men vergeet vaak dat het initiatief één ding is, de realisatie lukt alleen als meerdere mensen er zich achter scharen… En bla bla is ‘easy’, maar ho maar als er aan ‘boem boem’ gedaan moet worden… Dan heeft men plots andere prioriteiten…
Toch tof dat het eerste jaar wel een succes was!
Bart.